wsiadam

 Wsiadam 

Do tego wagonu przyszłości 

Wsiadam pełną niepokoju 

Jakaś para żywo rozmawia 

A chłopak nerwowo zerka na wszystkich 

Literki nerwowo zlewają się przed oczami 

I ten zapach 

Podeszczowego powietrza 

Sprawiają, że jestem wolna 

Młodość nie wieczność

 Gdy zapada mrok 

Zastanawiam się czy to ja 

Czy nie ja 

Myślę, że zmarnowałam dzień 

Uważam, że wszystko było źle

Sądzę, że kolejny dzień

Wykorzystałam na naukę 

A czas się kończy, lata lecą

Ponad

 Niedokończone myśli 

Nie wypowiedziane słowa 

Niewyjaśniony sens

Zatruwają mi głowę 

Wyniszczać w niej spokój

I sen

Maski nocy

 Ból i rozpacz 

Ciężar i strach

Rozdrażnienie i napięcie 

Wymagania i brak snu 

Ukrywanie siebie i uśmiech 

Lawa

 Nie dotykaj mnie

Bo się poparzysz 

Nie patrz w oczy 

Bo utoniesz 

Nie zwracaj mojej uwagi 

Bo przepadniesz

Nie zakochuj się we mnie 

Bo Cię zranię 

Znęcanie

 Więziona łańcuchami 

Ciągnięta po ziemi 

Targana na włosy 

Tak wykończona 

I zmaltretowana

Że nie mogę wstać 

Chore ambicje

 Wiem jaka jestem 

Ale chce zmienić moje chore ambicje 

Które uprzykrzają mi życie 

Nic jednak nie działa 

Pozwól

 Pozwól mi być Tobą

Bo już sama nie wiem kim jestem 

*

 Czy można umrzeć ze stresu? 

Jeśli tak 

To nie szukajcie przyczyny 

Jestem perfekcjonistką

 Jestem perfekcjonistką 

Ale nie jestem idealna 

Biorę na siebie ogromną presję i ambicje

Przez co zmagam się z chorymi wymaganiami 

Stresuję się nawet najmniejszymi szczegółami 

Zawsze mi wszystko wychodzi

Ale nie czuję z tego powodu satysfakcji 

Czy?

Czy pokochałbyś taką roztrzepaną dziewuchę?

Czy zaufałbyś jej kiedy ona sama w siebie wątpi?

Czy byłbyś z nią, nawet jeśli ona nie chce być sama ze sobą?

Czy kochałbyś ją nawet jeśli ona sama siebie nie kocha?

I want

  Chciałabym 

Żebyś chociaż mnie lubił 

Pogoń za snem

 Gonię się ze swym snem 

Dniem mnie nuży 

A w nocy czuję się jak sowa 

Boję się zasnąć 

Natura

Kiedyś mogłam tutaj odpocząć 

Zebrać myśli 

Delektować się ciszą i naturą

Teraz wybudowali tu domu i co chwilę jeździ jakiś pojazd 

Powoli zaczynam żałować, że teraz panuje taka urbanizacja 

Chrońmy tę przyrodę i pięknie natury 

koszmar–nie

 Nic nie boli tak jak obojętność 

Jak to, że nie wiesz czemu czujesz się tak 

koszmarnie 

Te miejsce

 To miejsce

Było beztroskie 

Tam dobrze się bawiliśmy 

I nie baliśmy się jutra 

Tutaj każdy przeżywał swoje rozterki 

Które były wtedy końcem świata 

Dziś stoję obok i patrzę na te miejsce 

Które teraz jest łąką 

Z tabliczką „teren prywatny” 

I tak tęsknię za tymi czasami 

x

 cisza i zamęt 

ból i radość 

strach i śmiech 

płacz i szczęście 

dobro i stres 

Niewiadoma

overthinking

 Po prostu siedzę pośrodku tego gwaru 

Nakładu rozmów, różnych zdań 

Na drewnianej malej ławeczce 

Starając się zrozumieć 

Co dzieje się w mojej głowie, 

że jestem tam tak głośno 

głaz

Chyba ten głaz mnie przygniata 

Chyba, bo już się przyzwyczaiłam 

Ale mam nadzieję, że znowu przeżyję